Internationalisering in plaats van ontwikkelingshulp

De ChristenUnie heeft zich altijd sterk ingezet voor ontwikkelingssamenwerking. De welvaart waarvan wij hier in het Westen genieten, willen we graag delen met hen die dat nodig hebben. Vanuit de weelde waarin we zelf leven, willen we komen tot delen. De grap is dat we er steeds meer achter zijn gekomen dat het niet alleen een breng-beweging inhoudt, maar dat wij ook veel te halen hebben in ontwikkelingslanden.

We kunnen van hen veel leren. Het sanitatieproject in Zuid-Afrika waarin de gemeente Zwolle participeerde is daarvan een mooi voorbeeld. Hoe bouw je een rioleringssysteem waarbij water en elektriciteit zeer beperkt voor handen zijn of steeds duurder worden. Dat is een opgave waar ze in Zuid-Afrika wat aan hebben, maar waar wij evengoed veel van leren voor onze toekomstige situatie. Het mooie daarvan is dat er een nieuw soort relatie ontstaat, een evenwichtige relatie, een relatie van wederzijdse afhankelijkheid.
De realisatie van de millenniumdoelen is sterk afhankelijk van die nieuwe relaties tussen het Westen en het Zuiden. We hebben elkaar hard nodig bij het benaderen van de mondiale millenniumvraagstukken.

Bij zo'n andere relatie past ook een andere beleidsmatige benadering. Niet langer willen we praten over ontwikkelingshulpbeleid. Beter is om te spreken van internationalisering. Daardoor is het mogelijk om te komen tot een meer integrale benadering. Bij tal van dossiers vraag je je dan af of er een internationale uitdaging of opgave aan kleeft, in plaats van dat er alleen een aparte afdeling over nadenkt.

Om die redenen kan de ChristenUnie instemmen met de bezuinigingen op het ontwikkelingssamenwerkingsbudget, maar willen we op korte termijn een visie op internationalisering van het college ontvangen.